![](https://www.nieuw-volendam.nl/wp-content/uploads/2023/05/6ed6de5304558dfd36aee012c1cde907-880x400.jpg)
Podiumplaats voor Jim Kes in Ronde van Volendam; broer Mike vijfde
Pieken voor eigen publiek
Ze hadden op nóg meer gehoopt. ,,Als je in je eigen dorp rijdt, dat is heel speciaal.” Maar eenmaal bekomen van de koers, keken de broers Jim en Mike Kes met een tevreden gevoel terug op de Wielerronde van Volendam, die na zes jaar weer eens werd verreden in de dorpsstraten. Jim (21) pakte zijn eerste podiumplaats in een criterium (derde) en Mike (23, vijfde) zette ook zijn beste uitslag tot dusver neer. Mike: ,,Er werd naar ons gekeken, veel jongens wisten dat wij hier graag wilden winnen, dus dat maakte het lastiger.”
Door: Eddy Veerman
Van heinde en verre kwamen de renners weer eens naar Volendam, waar nog een van de weinige criteriums van Noord-Holland werd verreden en dit keer tevens de eerste van het seizoen. In de Sportklasse maakte Ruben Konijn in de morgen zijn debuut en dat deed hij uitstekend, met een 24e plaats. Voor hem finishten routiniers als Cees Snoek (een fraaie tiende plaats) en werd Marcel Hillaert zeventiende. Edwin Sierkstra en Jack Steur werden vroegtijdig uit de koers genomen.
In de middag was het de beurt aan de amateurs, beloften en elite. Aan de startlijn verschenen drie Volendammers, rijdend voor West-Frisia. Er werd van meet af aan flink gekoerst. Daar waar Mike en Jim Kes bij ontsnappingen waren betrokken, moest Mick Kemper (vanwege knieklachten) de strijd voortijdig staken en werd uit de koers gehaald. Ondertussen bleven de gebroeders Kes steeds voorin, maar wegblijven lukte niet. In een ver verleden reed vader Henri in eigen dorp (toen nog in de Saturnusstraat) al eens naar een podiumplek. Vader en moeder Kes waren op het moment van de race in Oostenrijk. ,,Een reeds geboekte vakantie”, zeiden de zoons naderhand. ,,Maar deze Ronde van Volendam wilden wij niet missen. Dan maar twee dagen later heen.”
Voor de mensen die niet live langs de kant konden aanmoedigen, maakte oud-renner en organisatielid René Schuitemaker een livestream aan, voorzien van zijn eigen commentaar. Onder prachtige omstandigheden werd er keihard aan getrokken door de renners. ,,’s Ochtends waren we allebei flink zenuwachtig”, zou Mike Kes later bekennen.
‘Je hoort de mensen langs de kant schreeuwen, dat is echt mooi’
,,Voordat we het ouderlijk huis verlieten, bespraken we nog wat we zouden doen als het een massasprint zou worden. Dan zouden we elkaar opzoeken en kijken wie er goed zou zijn. Maar dat is lastig in een wedstrijd.” Jim: ,,Het rondje was zwaarder dan van tevoren gedacht.” Mike: ,,Zwaar ook in de zin dat het moeilijk was om verschil te kunnen maken. Voorheen was het parcours anders en was er na een paar rondjes al sprake van een uiteengeslagen veld, dat was nu absoluut niet zo. De deur stond achterin juist wagenwijd open. Er was wat tegenwind op het stuk met klinkers, dus daar lag de snelheid wat lager.”
Op het rechte stuk asfalt volgden de ontsnappingen. ,,Ik zat steeds vooraan tijdens de laatste vijf rondjes, tot de laatste ronde”, baalde Mike enigszins. ,,Ik zat even opgesloten en werd voorbij gereden door een flink aantal renners, dus ik moest er een hoop inhalen.” Broer Jim manoeuvreerde zich ondertussen naar een goede uitgangspositie voor de eindsprint. Jim: ,,Eerder in de koers was ik met drie man weg geweest maar merkte ik dat ik niet de beste benen had, om de kop over te nemen en dus weg te blijven. Maar met slechte benen kun je ook een wedstrijd winnen, bij de massasprint gaat het om jezelf positioneren.”
Jim Kes draaide als vierde de laatste bocht uit voor het rechte stuk richting de finish. ,,Op 700 meter voor de finish werd de sprint al aangezet en op het laatste stuk ging het zó hard – 56 kilometer per uur – daar kon je niet meer inhalen.” Tóch maakte hij nog één inhaalslag met grote gevolgen. ,,De renner die voor me zat, dacht dat-ie er al was en hield even in. Het gat tussen ons was best groot, maar als je dan ziet dat hij even inhoudt, kun je altijd nog wat extra’s.”
Meteen na de finish zat Jim er even helemaal doorheen en na het ‘uitrij-rondje’ was er nog geen duidelijkheid over wie nou derde of vierde was geworden. Uiteindelijk werd de Volendammer op achtduizendste seconde verschil derde. En dat maakt uiteindelijk een groot verschil. ,,Het is sowieso mooi om in eigen dorp op het podium te staan. Dan word je tevens gezien door de rest van het peloton. Niemand weet naderhand meer wie er vierde werd.”
Omdat hij goede benen had, voelde Mike Kes dat er meer in zat, maar koesterde hij zijn vijfde plek alsnog. ,,Voor eigen publiek was het top om te rijden, je hoort de mensen langs de kant schreeuwen, dat is echt mooi.” Hij kreeg ook veel reacties van dorpsgenoten dat het er – in de bochten – gevaarlijk uit zag. ,,Voor het publiek ziet het er spannender uit dan als je zelf op de fiets zit. Dan valt het allemaal mee.” Het smaakt naar meer. ,,Het zou mooi zijn als deze Ronde volgend jaar weer terugkeert”, aldus Jim, die de komende weken twee koersen in Limburg rijdt, daar waar zijn broer een driedaagse in Frankrijk afwerkt.”
Maandag reden de broers alsnog gezamenlijk naar Oostenrijk, om daar bij hun ouders aan te sluiten. ,,Pa en ma waren nog nooit zo zenuwachtig geweest. Ze zijn er elke wedstrijd bij en dan in eigen dorp niet. Dat doen ze nooit meer.”
Uitslag amateurs, belofte, elite: 1. Thijmen Paardekooper (Valthermond), 2. Remco Schouten (Oegstgeest), 3. Jim Kes (Volendam), 4. Igor Baas (Nieuw-Vennep), 5. Mike Kes (Volendam).
Foto’s: Klaas Smit en René Schilder.